Onze laatste dag in Mendoza is het wat rondhangen, internetten, zweten en wachten op de bus naar Puerto Iguazú. Als het ´s avonds bijna zover is delen we een taxi met een Ierse en worden net op tijd afgezet aan de busterminal. De busrit is de langste van heel de reis en duurt niet minder dan 37 uren !!! Een nacht, een dag en weer een nacht rijden we door Argentinië, op weg naar Puerto Iguazú. Dit dorpje ligt in een noordelijke uithoek van het land, op de grens met Paraguay en Brazilië. Dé reden waarom wij en vele duizende toeristen daar naartoe gaan zijn de wereldberoemde watervallen. Zowel qua grootte, debiet als schoonheid overtreffen deze watervallen de Niagara watervallen. Een kort filmpje van de watervallen vinden jullie hier. Opgelet, je ziet maar een klein percentage van alle watervallen. Tom en Stephanie. Eens in Esquel kunnen we weer, na lange tijd, genieten van zomers weer. We brengen de tijd door met buiten op het gras liggen en wat lezen of muziek luisteren. De volgende dag is er ééntje van vroeg opstaan, omdat we naar het nationaal park willen. Er is maar één bus dus we willen er wel opzitten. Een dik uur later staan we in het nationaal park, maar we blijven maar één dag en kunnen dus niet diep het park in. We zien wat kleine watervalletjes, maar het stelt allemaal niet veel voor. We eindigen die avond in de Ierse pub, want dit is de enige plek waar de kok voor 21u toekomt. En we willen wel wachten met eten, maar 21u is toch echt wel te laat voor ons Belgen. En als wij rond 22u30 gedaan hebben met eten stroomt het lokale volk pas toe. De volgende dag zitten we op de bus richting Bariloche. Dit blijkt heel toeristisch en heel duur. Al is het duur, Argentijnen komen in hun zomervakantie massaal naar hier afgezakt. De volgende dag plannen we vanalles, en ’s avonds eindigen we met 2 Belgen rond een tafeltje. Met de fiets rijden we zo'n 25 km door mooie natuur. Iedere 2 km is er wel iets te doen, maar de pauze's zijn welkom want er is hier geen 10 m plat. We stoppen aan wondermooie verlaten strandjes, aan riviertjes, uitzichtpunten... en tegen de avond staan we terug waar we vertrokken zijn. De bus richting camping zit telkens boemvol, dus de eerste 5 die passeren stoppen dan ook niet. En ook het kayakken de dag nadien was echt ontspannend, al mocht het langer duren. Wel de eerste keer dat we in een kayak met pedalen zaten om het roer te bedienen ! We bezoeken ook nog het chocolademuseum, maar het is wat ontgoochelend. Borden met uitleg en tasjes waar de eerste chocomelk uit werd gedronken... En er mag niet geproefd worden! De namiddag gaat Tompie naar de kapper, en komt terug zonder baard en zonder haar op zijn kop. 't Is echt wennen (voor allebei), maar het zal wel teruggroeien zeker ? 's Avonds gaan we terug op zoek naar een restaurantje, maar we moeten weer wachten tegen 20u30. We zien het wachten deze keer wel zitten en bestellen een flesje wijn met nootjes erbij. "Een portie nootjes kunnen we niet geven, want de kok komt maar om 20u30". Rare mensen, die Argentijnen. We genieten toch van de gezellige avond en stappen dan nog 3 km terug naar de camping. Ons verblijfje hier zit erop, en we kramen alles op. We doden de tijd wat op het kleine strandje verderop en we eindigen die dag terug op de bus, richting Mendoza deze keer. Eens in de bus worden er goede films gespeeld, spelen we bingo, krijgen een warme maaltijd en proberen zo goed en zo kwaad mogelijk de slaap te vatten. In Mendoza hadden we een hostel gereserveerd wegens hoge nood aan een deftig bed. Na 3 weken in een tentje weten we het wel ! De hostel valt mee en we boeken al direct een dagje raften en een wijntoer. 's Avonds inkopen doen en tegen 22u eten we als avondeten fruit met yoghurt op het terras. Geen zuchtje wind, de hitte legt ons plat. Een klimaat van gemiddeld 37ºC zijn we niet meer gewoon. Raften! Het bruine water was minder wild dan we gehoopt hadden, maar er zaten toch een paar heftige stukjes bij. Bij dit weer is het echt wel leuk om nat te worden! ’s Avonds bereiden we een pot groenten, maar na 1 bordje hebben we weeral genoeg. We zuipen ons wel te pletter aan water, oh wat een dorst! 25 januari, vandaag is het Steph’s verjaardag, maar het voelt wel niet zo! Het is hier 35 a 36 graden, we blijven aan iedere stoel plakken en volgen de ventilators van links naar rechts. Puffen! Koude douches koelen ons niet af, en door het vele drinken hebben we geen zin in eten. Drinken neemt hier het grootste deel van de dag in beslag ! Morgen gaan we op wijntoer, dus we zullen ons drinkgedrag wat moeten aanpassen ! De dag sluiten we nog af in het stadspark. Zalig, vol met souvenirs, stalletjes en showkes. De fontein spuit alle richtingen uit en tegen middernacht keren we voldaan terug naar de hostel. 's Morgens worden we opgepikt door Paulo. Nen toffen tiep die ons groepje begeleid naar de vele bodegas (wijn-kelders/gaarden) die hier zijn. We leren die dag veel bij over druiven en hoe de wijn zijn smaak, kleur, geur en structuur krijgt. We proeven vele soorten wijn in 3 verschillende bodegas. We zijn geen echte kenners, maar hebben toch onze voorkeur ! De bodega waar ook het middagmaal geserveerd wordt is het gezelligste. De oprijlaan is tussen de wijngaarden en alles is echt oud, opgetrokken uit leem en houten daken. Je voelt de ziel van de wijn hier rondhangen. Ook hier worden verschillende wijnen geproefd om dan naar een idyllisch plekje tussen de wijnranken te worden geleid. We krijgen een echte asado, vergezeld met wat groentjes en natuurlijk veel wijn. Het is zalig, écht vakantie, en we willen dan ook niet weg als we terug naar het busje moeten. Volgende halte is een olijfkwekerij, al zien we maar 3 olijfboompjes. We mogen er wel proeven van de tientallen soorten likeur die er bereid worden. Dan sluiten we de dag nog af in een chocoladefabriek, maar de chocolade smaakt niet. Hij smelt niet goed en de korrelige structuur staat ons niet aan... Maar bij deze liep onze tour op z'n eind en al bij al was het een zalige dag ! We voelen ons hier echt goed, tot we ’s avonds laat nog op een Belg stuiten. Hij blijkt volledig in paniek en de kluts kwijt. Die namiddag was hij toegekomen in de busterminal en hebben 2 mannekes iets in zijn ogen gespoten waardoor hij wel 5min niets meer zag. En dan tot de conclusie komen dat alles, echt al je bagage, weg is. Hij was al de ganse namiddag op het politiekantoor bezig met telefoontjes, maar ze bleken toch niet zo hulpvaardig. We stoppen hem genoeg geld toe om te kunnen eten en slapen en wensen hem het beste. De laatste dag in Mendoza is het bij 39ºC wachten geblazen op een busrit die 34 uren zal duren, maar ons naar een zalig mooie bestemming zal brengen ... Foto´s: http://fotoszuidamerika.tomopdebeeck.be/#24.1 Via Chile Chico, gelegen aan het tweede grootste meer van Zuid-Amerika, rijden we Argentinië binnen. Via het grensdorpje Los Antiguos gaan we richting Chaltén via de bekende Ruta 40, zo’n 15 uur rijden voor 630 km. Wat een verschil, deze kant is dor en zonder begroeiing terwijl de Chileense kant van de Andes nog groen was. Na enkele uren horen we een klap en moeten we allemaal uit de bus om de band te kunnen vervangen. We proberen dan nog wat te slapen op het ritme van het gepiep van de bus. 's Morgens vroeg om 7u komen we er toe. Bitter koud, veel wind en een prachtig zicht op de Fitz Roy, één van de vele natuurwonderen in het nationaal park Los Glaciares. We zoeken snel een hostel en die dag spoken we niet veel uit. De volgende morgen staan we vroeg op, ontbijten en zijn klaar voor een wandeling naar het meer La Torre met zijn gletsjer. Maar gans dag stortregent het. We zijn vertrokken, maar na 15 min onderkoelt en doorweekt teruggekeerd. Gestookt in de kamer en bij het vuur gans de dag “Dag Allemaals” (jaja!) zitten lezen.
Een bus naar Puerto Natales, terug in Chili, voor de volgende morgen blijkt volzet. Om 17u is de volgende. OK dan maar... Zo komt het dat we kerstavond vieren in de bus met een boterhammetje met confituur. Aan de grens met Chili wordt alles "grondig" doorzocht, voor we verder rijden. Tegen 22u zijn we er eindelijk en belanden op een camping. Dan gaan we nog een ontbijtje zoeken voor morgen, kerstdag. Dan zal er niets open zijn en het enige wat we nu kunnen vinden is wat cornflakes met melk. Het is een koude nacht waar we voor het eerst echt last hebben van heimwee.
Kerstdag! Zonder sneeuw en met een karig ontbijtje beginnen we onze dag. Die namiddag gaan we wat wandelen langs het water, we waaien echt letterlijk bijna weg, om dan terug met honger in een gezellig restaurantje te eindigen. We zijn van plan er van te genieten, en dat doen we ook. Aperitief, voorgerechtje, een lekkere vispapillot met bijhorende fles wijn en natuurlijk een dessert om deze zalige avond af te sluiten ! Het was eens iets anders, kerstavond en kerstdag met zijn tweetjes in een tent.
's Morgens zoeken we een panaderia en beginnen we alles te regelen voor onze 4-daagse trek naar Torres del Paine, het wereldberoemde park met gigantische granieten rotsen, gletsjers en meren. De inkopen worden fel beperkt tot het broodnodige, want alles moet op onze rug worden gedragen! We huren ook een gasvuurtje en gaan dan nog de bus regelen.
De volgende morgen is er ééntje van vroeg opstaan, tent snel opbreken, alles in de rugzak en wachten op de bus. Na zo'n dik uur rijden zien we de bergen voor ons opdoemen. Er zijn wel wolken, maar er piept ook en zonnetje doorheen de weinige blauwe luchtstukken. Nog eens een dik uur later komen we aan de ingang waar we het driedubbele betalen dan de Chilenen. Terwijl we wachten op de catamaran om Lago Pehoe over te steken, wandelen we nog even tot aan de Salto grande. Dit is een mooie waterval, gesierd door een regenboog. De sterke koude wind doet ons vrij snel terugkeren... Onderweg ontdekken we ook betekenis van "Torres del paine". Paine betekent blauw in het Aonikenk (vroegere stam), dus letterlijk vertaald zijn het "Torens van het blauw". Vanaf de boot hebben we een mooi zicht op de Cuernos, bergen in de vorm van horens. Eens aan de overkant start onze trek. We stappen 2u met de rugzak naar camping Italiano, zo'n 8 km verder. Onderweg genieten we van het uitzicht, de vele mooie bergen, de wandelwegen die ons over kleine schitterende brugjes sturen over de kleine of grote rivieren. De camping is heel basis, maar is dan ook gratis. Tent opzetten en dan zonder rugzak verder op weg richting campo Británico. Zo'n 2,5km verder zijn we het stijgen een beetje beu en rusten we uit op een boomstam terwijl we genieten van zomerse sneeuwvlokjes. We keren terug en passeren weer verschillende watervalletjes waar we onze fles water bijvullen. Het water is hier overal zo puur dat we geen schrik hoeven te hebben voor diarree. Eens terug beginnen we direct te koken, want we rammelen uit onze kleren van de honger. We bouwen een mini-fortje om beschut tegen de wind te kunnen koken. Het is beperkt, maar het smaakt. Gewaarschuwd door anderen voor de bittere koude nachten kruipen we in onze slaapzak én lakenzak, gewapend met trui, muts en sjaal.
De volgende dagen eten we havermout gekookt met rivierwater als ontbijt. Het stevige ontbijt heben we nodig, want we stappen vele km’s met een zware rugzak. We hebben gelukkig geen regen en soms wat blauwe lucht. Er zijn sommige pittige stukken, maar de mooie natuur rondom ons doet ons onze inspanning vergeten. Overal waar we kijken is er wel iets te zien, verschillende meren, besneeuwde toppen, condors die ons beloeren... Tom heeft de 3e dag kniepijn, waardoor hij past voor de zware wandeling naar de mirador los Torres. Steph doet de wandeling wel.
“Het eerste stuk is steil omhoog maar het uitzicht is adembenemend, en hoe hoger ik kom, hoe meer panorama. Zicht op de verschillende meren en alles komt in een ander perspectief te staan. De vogeltjes en bloemetjes vergezellen me en zonder pauzes kom ik toe aan de refuge waar ik wat uitrust. Ook hier vallen wat sneeuwvlokjes. Dan een stuk door het bos, maar ik stop bij iedere bloem, aan iedere rivier en geniet van ieder moment. Ik voel de zuurstof borrelen in mijn aderen en zie het dan ook volledig zitten om nog verder te stappen langs het steilste stuk van de dag, de laatste 800m naar de mirador. Over keien en door zand wordt het een lastige tocht, maar ik ben blij dat ik heb doorgezet. Het eindpunt is een meer met mooi uitzicht op de Torres, al raken ze meer en meer in de wolken. Ik ben er geraakt, zo'n 10 km naar boven! Trots op mezelf, amai! Na 20 min pauze begin ik aan de terugweg, 10 km terug naar beneden. Heel steil, niet leuk. Tegen 18u30 ben ik terug aan de camping waar de chef-kok voor mij een potje kookt. ”
Het is echt ijzig koud, dus gaan we nog even naar refuge om op te warmen. Opgewarmd kruipen we terug in de slaapzak. De laatste dag hebben we maar 8 km te gaan, maar we zien lama’s en vosjes wegrennen, maar spijtig genoeg geen poemas, al leven die hier wel. De bus brengt ons terug naar Puerto Natales waar er een echt bed op ons staat te wachten.
Na dit avontuur nemen we de bus naar Punta Arenas, waar we oudejaar willen vieren. Een goed hotel, lekker koken voor oudejaar en dan genieten van het vuurwerk. Een massa volk met toeters en bellen, duivelsoortjes in alle kleuren en flessen champagne in de aanslag. We snuiven de sfeer op en voor we het weten knallen 100den kroonkurken door de lucht op weg van oud naar nieuw. GELUKKIG NIEUWJAAR !!!
We ontwaken tussen echte donsveertjes en schuiven aan aan het ontbijt. Wat een luxe na al die koude tentnachten! De volgende 3 dagen doen we niets, behalve lekker koken, TV kijken en wat internetten. Oh, wat bevalt ons dat goed! Het lijkt echt vakantie midden onze lange vakantie. Gewoon nietsdoen... prachtig!
We bezoeken wel Isla Magdalena, een eiland als thuishaven voor zo'n 150.000 Magelaanpinguins. Na 2 uur op de boot met zicht op enkele dolfijntjes, hebben we maar 1 uur tijd op het eiland. Het moment dat we daar toekomen beginnen we te lachen door al deze waggelende schattige, eigenlijk lelijke, beestjes. Ze hebben allemaal een gat in de grond waar ze kunnen schuilen, of broeden. En zie, het is de periode van de "kuikentjes". Donzige grijze bolletjes worden bewaakt door moeder en vader. Na het verliezen van hun donsjes lijken ze op de volwassen pinguins, maar hun borst is nog volledig wit.
We moeten op het pad blijven, maar de meeste pinguins lopen gewoon over. Grappig hoe ze zich telkens moeten schrapzetten bij het springen op of van een verhoogje van 5 cm ! Sommigen vallen dan ook gewoon op hun bek. Oh wat zijn die grappig ! Terug op de boot, zwemmen nog pinguins langs. Sommige lijken wel te vliegen als ze uit het water springen! Foto´s: http://fotoszuidamerika.tomopdebeeck.be/#22.1 T & S. De Saltos de Petrohué, een hoop watervalletjes in een prachtige omgeving. Ook hier zijn de kleuren groen, blauw en geel, de watervalletjes... zoveel mooie ongerepte natuur! 's Avonds zitten we terug in ons eigen kleine paradijsje, spelen met de honden en dan tegen de avond een kampvuurtje maken. Spijtig genoeg zit het vol met bijtende vliegen, dus we eten in de tent. Tegen zonsondergang (het is wel pas donker rond 22u) zijn ook de vliegen verdwenen en dan moedigen we opnieuw onze smeulende kooltjes aan. Een zalig warm vuurtje doet ons verder dromen over de dag en wat nog zal komen. Moe en voldaan eindigen we in de tent... De volgende dag is een wandeling van zo'n 24 km gepland, maar er staan nergens pijlen of aanwijzingen. We lopen langs lavastranden, komen uit bij een monding van een rivier in het meer en komen en plaatsen waar vast nog geen levende ziel is geweest. We genieten van de vulkaan en het meer, maar ook van het stappen in dit stukje ongerepte ziel. We komen op een verlaten stukje strand waar Tom efjes naakt in gaat spartelen in het ijskoude water. We leggen ons te rusten op het warme lavazand, en staren minuten naar de kleine golfjes. Onze volgende bestemming is het eiland Chiloe waar we geraken met bus en ferry. Tegen de late namiddag komen we aan in de stad Ancud waar we worden onderschept door Esther. Haar hostel wordt ons onderdak voor 3 dagen. We krijgen er ook massale info over Chili, zijn oorsprong en gewoontes. Eten en busjes vinden lijkt hier niet vanzelfsprekend. We zijn dan ook veel tijd verloren met rondzoeken, en raakten uiteindelijk niet waar we wilden geraken. We nemen dan maar een busje naar Fuerte Ahui en dit schijnt ook de moeite. Terug de restanten van een fort, geflankeerd door mooie strandjes aan het water. Tegen 16u was het enige busje terug, dus die mochten we niet missen. Koeien, paarden , schapen, water, bos... De chauffeur van het busje als postbode, boodschapper en vriend van iedereen. Dicht bij de natuur leven, dit lijkt hier wel te kloppen... Esther laat ons niet graag vertrekken, maar de volgende halte is Castro, de hoofdstad van Chiloe. Het is vooral gekend voor zijn palafitos (paalwoningen) en zijn kerk, die vanbinnen volledig met hout is afgewerkt. De buitenkant is echter een triestige reflectie van wat het ooit geweest moet zijn. Zo ook met de paalwoningen... Vaal en grijs gekleurde huisjes houden elkaar recht en steunen op verweerd hout. Ze lijken hun laatste adem uit te blazen... Diezelfde namiddag rijden we nog door naar Conchi, waar één van de vele typische kerken staan die allemaal beschermd zijn als UNESCO werelderfgoed. De camping is in Juan Carlos zijn hof, de wc is hun wc, de keuken hun keuken... We zullen zien wat dit geeft. De camping is heel basis, maar valt echt goed mee. Juan Carlos woont in een klein huisje en zorgt elke dag voor zijn grootmoeder van 101 jaar. Ze is doof, blind, heeft misgroeide benen en kan dus met haar 1m en 10 niet zelf meer stappen, astma, suikerziekte... En toch, hij heeft zijn werk opgezegd om elke dag voor haar te kunnen zorgen. We hebben gelachen als hij loeihard “Imaa” riep, maar vooral veel bewondering voor JC. Hij klaagt ook nooit en zou alles delen wat hij heeft ook al leeft hij van haar karig pensioen. We koken op zijn houtvuur en doen de afwas in zijn keuken van 1 m2. Na 3 dagen nemen we afscheid van Juan Carlos en zijn we op weg naar Quellon, in het zuiden van het eiland. Daar ligt de ferry richting vasteland op ons te wachten. Het zijn goede bedden, en als we wakker worden is er al volle bak beweging. Blijkt dat we al aangemeerd liggen in Chaiten. Dit dorpje ligt bedolven onder lava, as en modder na de uitbarsting van de vulkaan zo’n 2 jaar geleden. Chaiten is niet het stadje om lang te blijven maar de enige bus van die dag rijdt om 13u en gaat naar La Junta. Dus we geraken niet in het geplande Futaluefu (het raften in één van de bekendste plaatsen ter wereld gaat dus niet door), maar zijn al blij dat we hier weg kunnen. De ‘Carretera Austral’ is de enige weg naar het zuiden, en met het belachelijk dure busje worden we in een stom dorpje als La Junta afgezet. We proberen direct door te liften naar het mooiere plaatsje Puyuhuapi. We worden vrij snel meegenomen door Juan, die ons efjes een mooi stukje reservaat laat zien en ons ook laat kennismaken met de Nalca (plant met grote bladeren waarvan de stengel wat neutraal smaakt). Eens in Puyuhuapi vinden we een leuke camping die overdekt is. Gelukkig maar, want het weer is hier wat miserabel. We gaan al eten inslaan voor morgen omdat alles dan dicht is wegens de verkiezingen en dan zoeken we een restaurantje. Met een volle buik eindigen we terug op de camping waar een lekker tasje thee ons opwarmt voor een nachtje slapen onder de tikkende regendruppels ! Havermoutpap! Al eeuwen geleden en het smaakt echt. We breken de boel af en hopen op een lift verder naar het zuiden. We weten wel dat het verkiezingen zijn, maar de uitbater is ervan overtuigd dat het toch een goede dag is om te liften. Na 4 uur wachten en proberen geven we hem ongelijk... Een lift naar de hangende gletsjer zo'n 25 km verderop zou dus ook niet gelukt zijn, al gingen we niet veel zien door de vele lage wolken. We keren terug naar de camping en wandelen dan nog naar een uitkijkpunt. We gaan terug eten en eindigen terug met een tas thee op het houtvuur. Om uit Puyuhuapi weg te raken zijn er de maandagmorgen twee busjes vroeg in de morgen. Iedereen zegt iets anders: Om 6u, 6u30, 6u40, 6u50. Dolgedraaid spelen we op zeker en staan op om 5u30. Tegen 6u zitten we al te wachten. Het busje komt toe, de man die met ons stond te wachten doet teken dat hij om de hoek stopt... Shit, we draaien het hoekje om en staan oog in oog met nog eens 10 Israëliers, die allemaal op de bus willen. We zijn te laat en eens terug op straat is daar al het andere busje, en weer zijn we te laat voor die rappe Israëliers... We zijn gefrustreerd en gaan dan maar richting hoofdweg. Daar eten we ons ontbijtje op met de rugzak als stoel en de kniën als tafel... Er zijn heel weinig auto's en tegen 9u komt het eindelijk wat op gang... Maar niemand wil ons meenemen... FRUSTRATIE ! Zo raken we hier nooit weg uit dit dorpje... Maar dan de reddende engel, of liever het leger. Ze passeren met een grote truck en de 3 officieren in de jeep voor hen geven toestemming ons op te laden. We worden in die bak geladen en eindelijk kunnen we weg, op naar een volgende bestemming. De harde houten banken zorgen ervoor dat we alert blijven, en de vele putten en bulten zorgen ervoor dat we alle spieren gebruiken die we nog over hebben. Met een blauwe poep en grijs bestoft haar komen we uit de truck tevoorschijn komen. Maar we hebben het gehaald, we zijn in Cohaique! Op de camping wordt er gekookt en gezellig gebabbeld met 2 fietsende Zwitsers en daarna duiken we weer de tent in. In deze stad hangen we wat rond, gaan naar het "strand" (enkel wat rotsen), maken een dansoptreden van de lagere school mee, gaan dan de verschillende rent-a-cars af en komen tot de conclusie dat het achterlaten van de wagen in een andere stad belachelijk duur is. Dus we besluiten om een auto te zoeken verder in het zuiden, in Antofagasta. Een nachtbus brengt ons na enkele dagen naar Antofagasta. We komen nu meer en meer in de Atacama woestijn, de droogste ter wereld. Om 4u ’s nachts stoppen we in Quillagua, officieel het droogste dorp op aarde. Daar moest iedereen wel, met echt al zijn bagage uit de bus: douanecontrole. Gelukkig vlot verlopen. Antofagasta is echt niet veel soeps, en na een dagje autoverhuurcentra aflopen lukt dit ook weer niet omdat ze allemaal een visakaart willen als garantie. Geen auto dus, enkel frustratie. Onze plannen om één van `s werelds grootste sterrenwachten, op Cerro Paranal, te bezoeken vallen daarmee in het water. Dan maar verder met de bus, dit keer richting Calama midden in deze dorre droge woestijn. Het enige wat we hier doen is een mijn bezoeken. Eerst stoppen we aan een museum voor wat meer uitleg, en dan allemaal de helm op in de bus. Chuquicamata is de grootste kopermijn ter wereld, waar ze elke dag van de week 24/24 werken. Ze hebben zo'n 100 joekels van camions waarvan de grootste wagens 400 ton kunnen laden en banden hebben van 4m diameter. Wij hebben "maar" de middelmaat gezien (300 ton, 3m diameter), maar deze waren toch al impressionant ! Zeker als er een gewone auto langs passeerde, want dan zag je pas hoe gigantisch ze echt waren. De volgende dag de bus op naar San Pedro de Atacama, waar we voor het eerst ons tentje opzetten. Een historisch moment! Het is er heet en droog en tegen de avond huren we er een MTB om naar de zonsondergang in de Valle de De volgende morgen staan we om 6u30 op, en om 7u zitten we al op de fiets. We gaan naar Toconao, zo'n Terug in San Pedro nemen we een douche, lappen de fiets weer op en geven hem terug met een onschuldig gezicht af. Met onze domme kop hadden we wel een met olie besmeurd ringetje vergeten in de reservekit. "Iets gewisseld?". "Nee". Ze is wantrouwig, maar we krijgen toch onze pas terug. We waren dan ook niet van plan om nog eens extra voor die stomme fiets te betalen! De volgende dag hangen we terug wat rond en eten een lekker ijsje in afwachting van de nachtbus naar De camping is nogal moeilijk te vinden en het lokale winkeltje is pokkeduur. Maar we geraken geïnstalleerd en in de namiddag wandelen we wat rond in Steph : Mijn dagen zien er grofweg allemaal hetzelfde uit. Om 7u beginnen, de aapjes uit hun kooien halen en aan hun koord bevestigen, dan hun dekentjes en hun kooien kuisen, dan takken gaan snijden om te geven, en daarna de snack rondbrengen (papaya of ananas…). Tegen de middag wordt hun lunch bereid (zo’n 4 soorten fruit) en dan kan het opkuisen weer beginnen! In de namiddag ook takken en snack geven, om de dag te eindigen met diner van 4 soorten groente. Veel werk om alles voor te bereiden, en uiteindelijk belandt het meeste op de vloer. Ook ‘s avonds moeten we weer opkuisen, want die beesten produceren enorme veel kak! Na het afwassen van hun eetkommen hebben we met veel geluk om 18.30u gedaan! Ik weet het, het lijkt absurd om zoveel uren per dag te werken zonder ook maar 1 dag verlof, en na 12 dagen was ik dan ook kapot. Het weer had hier ook zijn steentje aan bijgedragen, want de 1e 2 dagen regende het pijpestelen en had iedereen het ijskoud, maar dan werd het zo heet dat Maar het was een zalige tijd, want behalve hun kooien opkuisen en hun dekentjes wassen, was er ook tijd om met de aapjes bezig te zijn. Met ze spelen, ze te eten geven, hun koorden ontwarren als ze teveel met elkaar rollebolden... Ik ga ze zo missen, die lieve weerloze wezentjes ! Ik verzamel in die 12 dagen wel de nodige schrammen en beten (gelukkig nooit hard zoals bij andere vrijwilligers wel voorkomt), verlies ganse plukken haar door de haarrekkertjes die uitgetrokken worden, en heb ook een collectie muggebeten om niet over te spreken. Maar er zijn ook hopen leuke anekdotes! Hier een tweetal om toch een ideetje te krijgen... Liv en ik hebben een oude kooi geschilderd met zilverkleurige verf. We zijn aan het schilderen, babbelen, lachen... en daar komt daar plots een spidermonkey met baby recht op ons af, ze gaat regelrecht naar de verfpot en steekt er haar kop in om te drinken. Gevolg : tong zilver, en het haar staat als een zilveren aureooltje op haar kop. Als ze dan ook nog eens in de kooi gaat zitten en de pas geschilderde stangen vastpakt zijn die handen natuurlijk ook in verf. Wij noemden ze vanaf dan ook de disco-monkey... Danielito wil me zo graag 1 van zijn visjes geven, die ze als snack hadden gekregen. Hij zit op mijn arm en houdt een visje tegen mijn mond. Ik neem het visje; doe alsof ik erop knabbel en laat het dan subtiel achter mijn rug verdwijnen. Niet subtiel genoeg, want hij kijkt over m'n schouder, springt op de grond en springt terug op m'n arm met hetzelfde visje. Hij probeert opnieuw, en ik doe mijnzelfde trucje nog eens over. Hij kijkt kwaad; en gaat terug het visje halen. Hij probeert het opnieuw en het spelletje eindigt zo dat ik een stukje vis in m'n mond heb ! Zo was er QUEENY, die altijd op m'n schoot kwam zitten om te eten, te spelen, te knuffelen en te lachen; DANIELITO die mijn handen pakt om handje klap mee te doen; LIORONA, die me altijd zo lief vlooit; CAMILLA, die haar tong in m'n neus steekt. Haar vingers ook, om er dan aan te likken en te smekken; FRANCA, die me met zachte klopjes op de rug echt wel een goede massage geeft; NATALIA, die echt alles pakt wat ze maar te pakken krijgt (paniek bij het afpakken van Liv haar zakmes, want ze prutst echt alles open !); PEPE, die zo graag speelse bijtjes geeft, maar soms zijn grenzen niet kent; MONICA, die zo graag handestand doet in je schoot; NORMAN, die altijd z'n kom met eten naar je gooit... Alle aapjes hadden echt hun eigen karakter, maar waren toch zo gelijk... Hun onderzoekende tongetjes als je ze te drinken wil geven met de tuinslang; het in je T-shirt kruipen en er dan niet meer uitwillen... En Darwin had gelijk met zijn theorie. Die handjes en voeten, precies echte huid met lijnen, en zelfs nageltjes aan iedere vinger of teen, de oren en ogen perfect zoals bij ons. Ook de verschillende gezichtsuitdrukkingen zoals blij, bang of boos, of het zich schuldig voelen na een beet. Natalia, die piepte en zo menselijk stond rond te huppelen nadat ik op haar pootje trapte, maar gelukkig was daar dan die knuffel om het terug goed te maken. Modderige staarten, vingers en tongetjes in je nek, oren, neus en mond. Restjes papaya, ananas of vis die ze je zo doodgraag willen geven... Het zijn schatjes, al was het zwaar werk... Maar de sluitsom van dit alles zijn 12 zalige dagen om nooit meer te vergeten !!!! Tom : De volgende dag gaan we naar de 'Mercado de Brujas' (heksenmarkt) kun je vanalles kopen om te offeren aan Pachamama. Snoepjes en beeldjes, maar ook lugubere skeletten en dode lama-lammetjes. We bezoeken ook het coca-museum, waar we veel te weten komen over de Coca-Cola, de cocaine en de uitbuiting van de mijnwerkers door dit coca-blad. In de mijnen kauwen de mijnwerkers ganse dagen op cocabladeren om zo productiever te zijn en niet te moeten eten. Het nadeel is dat ze soms 40 uur aan een stuk doorwerken en doorkauwen, soms totdat ze doodvallen... Het verbruik van de Coca-bladeren werd door de Spanjaarden verboden, tot ze merkten dat de productiviteit achteruit ging... dus werden de coca-bladeren toegestaan maar werden er hoge belastingen op gehoffen... Spijtig is dat die praktijken van vroeger ook nu nog bestaan... Tom: ’s Avonds zien we elkaar terug in Coroico, een klein onbenullig dorpje, waar we één nachtje blijven vooraleer we de bus naar Rurrenabaque nemen. Vol goede moed beginnen we aan die trip die zo'n 15 uur duurt en zwaar zou moeten zijn, maar het viel precies nog mee. Om 5u 's morgens staan we echter al in Rurrenabaque, een dorp aan de rand van de jungle. We blijven nog wat in de bus hangen, en de chauffeur komt zeggen dat we nog een uurtje in de bus mogen blijven liggen. Eens we uit de bus geborsteld zijn staat er al iemand met een foldertje voor een hostel te zwaaien. Die dag zijn we niet veel waard ... De volgende morgen start onze 3-daagse Pampas-tour. Het waren 3 zalige dagen, weliswaar heel warm (24u per dag zweten). In het bootje zitten en de beesten bespieden, maar evengoed bespied worden. De vele alligators kijken ons geniepig aan, en vogels en kapibara's springen verschrikt op bij het horen van ons bootje. Onze zoektocht naar anacondas levert jammergenoeg niets op... Maar we hebben genoten van het lekker eten, van het wakker worden door de vele dierengeluiden en het zien van zoveel moois. Er was ook mogelijkheid om met de dolfijnen te zwemmen, maar aangezien er op 3 meter afstand alligators zwommen pasten we ervoor. Enkele zotten springen in het water en vinden het geweldig ! De avond dat we alligatorogen gingen bekijken met onze zaklamp, sprongen er zoals altijd visjes in de boot. We gooiden die er altijd gewoon uit, maar het kleine lieve visje dat Steph eruit ging gooien had tanden ! "Hap, een stuk uit mijn vinger! In het donker had ik die piraña niet herkend..." Vroeger dan gepland keren we terug om de wond te ontsmetten. De gids, Oscar, vindt één pleistertje in gans hun cabaña. Best dat ik er nog wat krijg van de anderen, want het bloed nogal heftig... Maar de volgende dag kan ik wraak nemen op de pirañas, we gaan nl. vissen. Met stukjes biefstuk aan een simpel haakje worden enkele joekels bovengehaald, maar lief als we zijn gooien we ze terug. Kort samengevat waren er in de pampas veel dieren te zien (ook veel muggen en vliegen), maar was de natuur nogal schraal... Dat willen we goedmaken door nog 5 dagen jungle ! We gaan mee met Madidi-travel, die een stuk jungle hebben opgekocht om het ecologisch te behouden. Onze groep bestaat nog uit 3 Engelsen en onze gids Arnolfo. Een gids die veel uitleg geeft over dieren en planten, maar o jee als je iets anders wil weten. Hij antwoordt altijd compleet naast de kwestie zodat er van communicatie niet veel sprake is... Maar we willen allemaal vanalles doen, en hij offert zich op aan onze grillen. Een nachtwandeling, een ochtendwandeling van 5u tot 7u, ... hij staat paraat. De eerste dag vragen we ons echt af waar al die diertjes zijn... de 2e dag beginnen we de jungle echt te apprecieren. Zo dichtbegroeid dat je niet van het paadje kunt afwijken, het feit dat je onze casa grande van zo'n 10m hoog niet ziet vooraleer je er echt bij staat. We zien minder dieren dan in de Pampas, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door de bijzondere sfeer. De dierengeluiden, het wegvluchten van diertjes, het brullen van de apen, ... Ook de planten die speciale krachten hebben, bomen met speciale vormen... Het is hier leuk ! Iedere dag gaan we ook naar een ander meer waar er vanalles te zien zou moeten zijn. We zien niet veel dieren, maar het is grappig. Er wordt gebarbecued op wat boomstammetjes. De kano staat onder water, dus moet die eerst worden leeggeschept. Dan moeten er nog stoeltjes van bamboe gemaakt worden... Dan worden de gaten in de kano met modder gedicht, maar eens we erin zitten blijkt de modder niet te helpen. We scheppen hem telkens leeg als zotten om toch maar niet te zinken, en zo gaan we al lachend het meer rond... allemaal situaties die eigenlijk pijnlijk zijn, maar achteraf o zo leuk. Ook de vliegende vis die over onze boot springt en ons alle 5 met open mond achterlaat. "Dat was toch een vis he? Ja dat was een vis. Zeker? Nee... " Het echt lekker eten die ons telkens opnieuw versteld deed staan, een gezellige cabaña met een reuzebed en de o zo belangrijke koude douche, Isabelle en Robert die gezellige gesprekspartners zijn... De huisaap Cheetah (een spidermonkey), die zich kwam tegen je vleien voor affectie, maar die ook telkens zo geniepig was om de deur van de casa grande open te peuteren en dan van al het lekker fruit en groente die daar lag telkens een ajuin te pikken. Alles opgeteld hebben we 4 soorten apen gezien, kapibaras, kwaties, everzwijntjes, papegaaien, felblauwe reuzevlinders, tarantulas, ... en wel 100 teken! Iedere avond moesten we tekencontrole doen en vonden we er telkens wel 10 ! Nu zijn we dus allebei experten in het verwijderen ervan. Gelukkig is er hier geen ziekte van Lyme, al een hele geruststelling. En dan zijn er ook nog de reuzemieren van wel 3 cm, naar het schijnt héél pijnlijk als die je bijten... Leuke dingen duren echter nooit lang, maar Arnolfo verzacht het afscheid met een zelfgemaakt kettingkje. Na 3 lange uren boot kunnen we eindelijk terug neerstrijken en teekloos genieten van het nietsdoen in Rurrenabaque. Pampas en jungle, 2 totaal verschillende werelden die ons met een zalig gevoel achterlaten ! De volgende dag vertrekt Steph om 11u met de bus richting La Paz, maar Tom ziet die lange busrit van 18 uren geen 2de keer zitten en zal het vliegtuig van 17u nemen. De vlucht is echter zonder reden afgelast, waardoor hij om middernacht ook op een bus beland (arme stakker). Met zijn weinige Spaans zet Tom het vliegpersoneel even op zijn plaats en denkt hij dat hij toch dringend enkele spaanse scheldwoorden moet leren. In La Paz vinden we elkaar terug op de afgesproken plaats en kan het regelen voor een volgende trip weer beginnen ! Foto´s: http://fotoszuidamerika.tomopdebeeck.be/#16.1 Tom & Steph De volgende morgen is het begin van onze 10-daagse tocht door de heilige vallei. We starten in het dorpje Urubamba. Daar starten we de voettocht richting Moray en Salineras. Moray ziet eruit als een arena in trapjes, waar de Inca's experimenteerden met verschillende microculturen. De salineras zijn natuurlijke zoutpannen waar al meer dan 1000den jaren zout uit wordt gewonnen. Adembenemend ! Na zo'n 25 km stappen in mooie landschappen, het bewonderen van de overblijfselen en puffen door de hitte, komen we moe maar voldaan terug toe in Urubamba. 's Avonds sluit Tom af met een familiepizza, en Steph met een bescheiden lasagnaake.
De volgende dag zitten we in een busje richting Ollantaytambo. Vrij snel komen we daar in een gezellige hostel terecht, waar 2 papegaaien, wel 6 kleine poesjes en king-kong het pupje de boel opvrolijken. We gaan dan nog verdwalen in de kleine oude straatjes van het dorpje en eindigen weer in een restaurantje. Een nachtbus brengt ons naar Huaraz, een stad op 3.100m, die in de vallei ligt tussen de Cordillera Negra (niet-besneeuwde bergketen) en de Cordillera Blanca (bergketen met allemaal besneeuwde bergtoppen waarvan vele boven de 6.000m). Na enkele bureautjes af te lopen krijgen we een idee van wat we allemaal willen doen. De volgende dag zitten we al op de bus richting Chavin. Bij iedere bubbel vliegen we omhoog, in iedere bocht worden we weg-en-weer geslingerd. Na lang rijden passeren we een prachtig meer, een tunnel en een reuze-Christusfiguur op de bergen neergeplant. Na echt heel lang rijden komen we aan in het dorpje Chavin. Terug een pre-inca beschaving, bol van de slimme uitvindingen. ’s Avonds laat zijn we pas terug in onze hostel. We moeten nog koken, douchen en zak maken voor de Santa Cruz trek van morgen... Pffft. Tegen 23u zitten we eindelijk in bed en om 5u15 moeten er terug uit, want om 6u worden we aan het reisbureautje verwacht ... 5u55, niemand, bureautje toe. Tegen 6u15 komt Walter ‘om-5u-ben-ik-er-zeker’ toe. Goed begin. We worden naar het busje geleid, gaan nog 10 andere mensen oppikken en tegen 7u15 staan we terug op het punt waar we opgepikt zijn. Wat een organisatie! Enfin, tegen de middag komen we aan in Vaqueria, waar de ezels klaarstaan en de trek begint. Freddy de gids, Rober de ezeldrijver, Yasmin, Marc en diens hulpeloze vriendinnetje Andrea als metgezellen. De eerste dag is maar zo'n 4 uur stappen. Wat wolken, wat zon, beetje bergen te zien en veel muggen. Scheel van de honger komen we rond 16u30 toe op onze kampplaats. Rober zoekt altijd leuke mooie plekjes ver van de andere toeristen op. Leuk! Kleine muggen eten ons op, terwijl wij ons middagmaal opeten. Zo'n dik uur later volgt het avondeten en tegen 20u kruipen we in ons tentje. De volgende morger meldt Rober, dat één ezel terug naar zijn huis -Vaqueria - is. Dan waren ze nog met 3 ! Ook goed. Alles wordt terug opgeladen. Vandaag, dag 2, is het een zware wandeling van zo'n 8 uur over een pas van 4.750m. Het is hevig en het weer valt weeral tegen. Maar eens aan de pas is het lang wachten op Andrea. Nog zo slecht niet, want zo'n 2 uur later gaat Andrea verschijnen en de wolken verdwijnen! We genieten van het uitzicht, en de rest van de wandeling is zalig. Het is naar beneden en overal om ons heen zien we de bergen! 's Avonds krijgen we lekker eten en rollen ons terug op in ons tentje op 4.200m. Zalige dag! De volgende dag regent het weeral en na enkele keren stoppen om dan onbeholpen bengelend aan wat grassprieten de darmen hun zin te geven, slaagt Steph er toch in om aan de Lago Arhueycocha te komen. Vele gestapelde stenen tonen aan 'ik ben hier geweest!' en het azuurblauwe water maakt ons even stil. Op het uitkijkpunt van de Alpamayo is er teleurstellend weinig te zien. Veel grijs, geen berg. Enfin, na nog even stappen klaart het weer wat op en tegen de middag wordt ons denkbeeldig tafeltje weer gedekt. We eten tussen de druppels door en stappen dan verder. We passeren nog een zalige laguna en eindigen in een mooie sprookjesvallei. De rivier met zijn vegetatie wordt ons uitzicht voor de avond. Rober heeft echt een zalig plekje gevonden om het kamp op te slaan. Freddy en Rober gaan terug koken terwijl wij genieten. Van hun kookkunsten kunnen we niet klagen! Eitjes, pannekoekjes, lomo saltado of spaghetti... De 4e en laatste morgen is er zelfs een heus ochtendmaal voorzien! Lekker gesterkt gaan we op weg voor de laatste 3 uur stappen. Met spijt in het hart laten we de rivier achter ons, de mooie uitzichten, het zalige stappen op zich... In het busje terug zien we nog een resem bergen passeren tot we weer in Huaraz staan. We nemen nog het busje richting het lager gelegen en warmere Caraz, om er zo’n 2 dagen te relaxen. Tom: 16 aug 2009 - Het is 6u30 als de wekker me wakker maakt. Ik sta op en maak me klaar voor een weekje in de bergen. De planning is om in 7 dagen de Pisco (5752m) en de Chopicalqui (6354m) te beklimmen, al was het een heel gedoe om schoenmaat 48 te vinden (ze hebben hier allemaal een maatje 41 à 42 ... dus 48 ??!!). Stephanie zal zich een tijdje alleen moeten bezighouden maar met dit fantastisch weer in Huaraz zal dat wel lukken. Na 14 dagen Huaraz, nemen we de nachtbus richting zee. Paracas is terug een klein vissersdorpje en uitvalsbasis voor de 'islas de ballestas'. De volgende dag kunnen we na lang aanschuiven in een bootje dat ons naar de verschillende eilandjes brengt. Onze eerste halte is 'de kandelaar'. Deze zou de San Pedro cactus voorstellen, waarvan ze het sap als hallucinerend middel gebruikten. De 2 andere theoriën gaan over piraten en buitenaards leven.... De reden dat deze zandtekening zo lang bewaard kan blijven is dat de ligging een natuurlijke bescherming tegen de wind biedt, en dat de zoutafzetting van de baai alles verhardt. We varen verder naar het 1e eiland waar een koppel pinguins gezellig loopt te waggelen. We zien er slecht enkele, omdat ze vroeger gevangen genomen werden om te houden als huisdier, of geslacht werden om op te eten. Nu zijn ze gelukkig beschermd. Ook lopen er honderden pelikanen rond. De inheemse witte, en de bruine van Californië. Op het 2e eiland zitten 1000den seagulls tegen elkaar geplakt. Dit doen ze omdat de roofvogels hun eitjes niet zouden kunnen roven. Slim gezien! Na zo'n dikke 2 uur komen we terug aan aan de dok. We vleien ons neer en genieten er van de vele vissersbootjes die voor zo'n zalig rustig uitzicht zorgen! Tegen de middag eten in een gezellig restaurantje met panfluiten en dan terug naar de hostel. 12.30, geklop. Check-out is om 12 uur. Ja, maar we blijven 2 nachten. Gaat niet, we hebben een groep. Buiten! Je ziet van hier dat we niet mak ons gerief pakten en weggingen. Na veel discussieren blijven we gewoon in de kamer en genieten van het dorpje. De volgende dag op weg richting Huacachina, een oase in de zandduinen vlakbij de stad Ica. Ook hier, net als in Paracas, is alles pokkeduur. Puur toeristisch, maar wel mooi. We hollen van de zandduinen, genieten van de zonsondergang en doen verder lekker niets. Het nietsdoen als voorbereiding op een lange busrit (18 uur) richting Cuzco ! De foto´s bij dit verslag vinden jullie op http://fotoszuidamerika.tomopdebeeck.be/#12.1 , al moeten we er bij vertellen dat we sinds enkele weken problemen hebben met ons fototoestel. Op de meeste foto´s is een vlek te zien in de rechter bovenhoek. Stof op de sensor of condens in de lens ? We gaan naar Huancas, een pottenbakkersdorpje op zo’n 2 uur stappen. We gaan ook met een tour naar Kuelap, een archeologische site. Na een lange, bochtige, eindeloze weg komen we aan. Nog een klein half uurtje stappen voor we aan de lange vestigingsmuur rond de site komen. De gids geeft interesante uitleg, en na wat rondlopen en foto's trekken gaan we hogerop via de toegangspoort. Hier zien we de huisjes zoals ze waren, één huis is ook gereconstrueerd, zodat je een idee krijgt van het echte vroeger. Alles is cirkelvormig opgebouwd omdat deze constructie het stevigst is bestand tegen aardbevingen. De site kon worden behouden, doordat technici en wetenschappers van iedere vierkante centimeter foto's getrokken en beschrijvingen genoteerd hebben. Dan is alles wat op instorten stond afgebroken en steen per steen heropgebouwd, iedere steen op zijn oorspronkelijke plaats terug. Een werk van zo'n 30 jaar. Kuelap was van de Chachapoyas, dan ingenomen door de Inca’s en slechts 2 jaar later waren daar de Spanjaarden! Wat een tijd... Kuelap was een zalige eerste kennismaking met Peru. Dag nadien gezellig nietsdoen... Was binnendoen, wat lezen en hopeloos proberen geld af te halen... Er is maar 1 bankautomaat, en die is buiten gebruik... Met zo'n 50 sol (10 euro) op zak proberen we er het beste van te maken, al is het een pak van ons hart als het ’s avonds laat wel lukt. De volgende dag gaan we richting Gocta, de 3de hoogste waterval van de wereld. Ze hadden 2,5 uur stappen gezegd, maar na 1,5 uur staan we al bij de waterval. De weg ernaartoe was lastig, maar zalig. De natuur, massa's vlinders die rond je hoofd fladderen,... De waterval bestaat uit 2 hoge watervallen boven elkaar. Eens bij de waterval gekomen, zien we enkel de onderste, maar ook die alleen al is de moeite waard. We lunchen en genieten om dan zo'n uurtje later terug te keren. Zwemmen zien we niet echt zitten wegens te koud... Op de terugweg komen we het gezin tegen die met ons vertrokken is tegen... De vader die het zeurende jongetje letterlijk voortsleept, en de twee dochters die knalrood en jammerend happen naar adem. Lang leve onze conditie! Eens terug aan het beginpunt wachten we op de bus van 17u, maar er komt echt geen levende luis voorbij. We hopen om tegen het donker terug te zijn, maar tevergeefs... Na lang wachten, hongerig, moe en viesgezind, passeert een taxi met 2 vrije plaatsen! Na zo'n 5 minuten rijdt ie over brokstukken en vrezen we voor platte band... pffff. Gelukkig, niets aan de hand. Tegen 20u zijn we eindelijk in Chachapoyas terug... Eten en dan een koude douche. We hebben wel iets verdiend na zo'n dag, dus kopen we allerlei zoetigheid... mmmm. De volgende dag naar Leymebamba, een klein dorpje. Echt klein, want na een half uurtje wandelen heb je alles gezien... 's Avonds met Barbara en Herbert gaan eten en dan slapen. Dit dorpje is gekend voor zijn museum, dat we de volgende dag bezoeken. We hebben inderdaad een paar mummies gezien, maar het was nu niet zo spectaculair. De volgende dag terug bus, via Celendín naar Cajamarca ! Wegens de feesten zijn de meeste hostels duur, vuil, volzet. Enfin, na lang zoeken vinden we nog één voor een schappelijke prijs. De sleutel blijkt spoorloos, en na lang zoeken gaat de gastvrouw de deur met een plastiek fles te lijf. Hij gaat verbazend gemakkelijk open! Veilig, veilig... We krijgen nu wel een andere kamer met eigen badkamer zonder licht en water... De volgende dag gaan we het toeristenbureau verkennen. Veel goede info en blijkt dat de ´ventanillas de Otuzco´ maar op De volgende dag gaan we naar hét festival van Cajamarca. Rond 16u is het burro-cross (ezel-race), maar wat een teleurstelling. Er wordt gewoon wat met koeien rondgewandeld in de plaats! Zo'n dik uur later staan we terug buiten. 's Avonds zoeken we een tour richting Cumbe Mayo. Het is razend druk, want het is morgen feestdag. Daardoor gaan de prijzen van de tours sterk naar beneden! Woehoe. Gegeten, tour geboekt en tevreden terug naar de kamer. Gelukkig is er een concert van Celine Dion op de TV, want we moeten nog lange tijd wakker blijven. Om middernacht is er namelijk een spectaculair vuurwerk gepland op de feestweide. Het is mooi, maar wat ze hier spectaculair noemen, is voor ons gewoon leuk. Cumbe Mayo, ofwel ´fijne rivier´ was zalig. Niet te lang rijden, en het landschap daar had echt iets magisch. Cumbe Mayo is een fijn kanaal van Steph: Eens in de hostel valt Tompie volledig in kaduc. Hij valt neer op bed en komt er de rest van de namiddag niet meer uit. Ik ga lezen op het plein, en heb dan nog voor lange tijd een leuke discussie over Peru met een student. Tegen de avond gaan we nog een theetje drinken, om zijn maag wat op gang te krijgen. Om 19 u hadden we namelijk afgesproken met Barbara en Herbert om nog eens samen te eten. Tompie eet met plezier zijn groentensoepje op, terwijl wij 3 een steviger maal eten. En dan afscheid nemen omdat onze wegen scheiden. De volgende dag terug op de bus richting Chiclayo. Onderweg leek het even Azie.. heel veel rijstvelden die ze aan het bewerken waren met ossen.. Helaas geen foto's... In de hostel krijgen we de roze kamer, en het vegetarisch restaurant werkt echt met groenten! De volgende morgen naar het informatiebureau, en dan is het een dagje relaxen voor Tom, terwijl Steph naar het museum 'Las tumbas reales del señor Sipan' gaat. Het museum gaat over de ontdekking van het graf van Sipan en zijn naaste onderdanen, met alle gevonden kunstvoorwerpen uit de Mochica-cultuur rond de 1e eeuw na Christus. Terug vegetarisch vanavond en dan hopeloos op zoek naar een bankautomaat die onze kaart wil aanvaarden ... Bus, bus, bus, altijd maar bus. Deze keer naar Huanchaco, een klein vissersdorpje vlak bij Trujillo. We hebben geen stratenplan, dus zoeken we lang naar een hostel met keuken. Eindelijk, na 4 weken, terug een keuken! Eten en dan slapen... Tom zijn maag is nog altijd niet in orde, dus blijft in bed lezen terwijl Steph een grote strandwandeling maakt en nog freezbeet met de Canadezen uit de hostel. 's Avonds lekker eten en dan worden we ingewijd in het schaken. De Canadezen leren ons hoe we slimme zetten kunnen doen en we beginnen het echt al onder de knie te krijgen! Nog wat kletsen in de zetels om dan te gaan slapen! Leuke dag! Tompie zijn krampen zijn wat beter door de pilletjes om de darmflora weer op gang te brengen. De volgende dag lijkt hij perfect kramploos en we bezoeken Chan Chan. We zijn precies in Mali of Egypte, maar zitten op De volgende dag is de zee zo wild, zijn de golven zo hoog dat het geplande body boarden eerder geploeter tegen de golven wordt. Maar het is grappig! Echt overal zand en de slappe lach er gratis bij! 7 keer douchen om dan zandloos rond te hangen. Spijtig genoeg weer geen foto’s. Later op de dag komen we in het lokale winkeltje Isabella en Antonio terug tegen. Ze hadden ons op weg naar Huanchaco uitgenodigd bij haar thuis, maar het ging allemaal zo snel. We hadden het dus niet gedaan en kregen onder onze voeten. ’s Avonds zijn we dan nog langsgeweest en het is echt een tof koppel! Het was een leuke avond, en tevens onze laatste avond in Huanchaco.
We hangen hier zo´n 3 dagen rond waarvan één volle dag aan de watervallen. Eens in het park worden we overweldigd door deze enorme hoeveelheid water die naar beneden stort. De tropische planten en bomen zorgen voor een perfect plaatje. Tijdens het wandelen moeten we ons bukken voor spinnenwebben (met wel 3m overspanning), bewoond door reuzegrote spinnen. Ook de mieren zijn uit de kluiten gewassen exemplaren. Op het einde van een lange en warme dag wandelen we nog naar een afgelegen waterpoel in het park waar het toegelaten is om te zwemmen.
Buiten het bezoek aan de watervallen doen we niet veel in Puerto Iguazú. Het is trouwens toch veel te warm om actief te zijn (gelukkig hebben we airco op de kamer). Om toch nog iets te doen bezoeken we een huis dat opgebouwd is met plastic flessen. De eigenaar probeert hiermee duidelijk te maken dat zoiets een ecologische oplossing is (zeker voor arme mensen). Ook meubels, speelgoed, ... zijn hier van plastic gemaakt.
Vooraleer af te zakken naar Buenos Aires (onze laatste halte van deze reis) plannen we nog een weekje naar Uruguay te gaan. De goesting om nog veel onderweg te zijn is er niet meer, maar we hebben in Uruguay afgesproken met Oostenrijkse vrienden die we in Ecuador hebben leren kennen. En dus ... op naar Uruguay. We kiezen voor de gemakkelijkste maar duurste weg en dat is met de bus naar Buenos Aires en vandaar met de boot naar Uruguay. Als we ´s avonds op de bus zitten richting Buenos Aires zien we in de verte een onwaarschijnlijk hevig onweer. Minstens 3 bliksems per seconde (vaak over heel de hemel vertakt) doen de lucht continu oplichten. Terwijl de rest op de bus ligt te slapen genieten wij van dit fantastisch schouwspel ...
Foto´s: http://fotoszuidamerika.tomopdebeeck.be/#25.0
Er rest ons nog maar 2,5 weken voor we naar huis komen en als we eerlijk zijn moeten we toegeven dat we aan het aftellen zijn.
Tot binnenkort.
Tom en Steph.
Post 27 - 15 januari 2010
ARGENTINIE - VUURLAND EN PUERTO DESEADO
Van Punta Arenas gaan we goed uitgeslapen op weg naar Ushuaia, de meest zuidelijke stad ter wereld van Argentinië en van de wereld. Na een eind rijden moeten we op de ferry om de Estrecho de Magellanes over te varen, want Ushuaia ligt namelijk op het eiland Vuurland. Weer wat verder moeten we terug de grens over (joepie, stempels !) want dit eiland is deels Chili en deels Argentinië. We komen terecht in een verderop gelegen camping. Tentje opzetten en dan nog iets zoeken om onze knorrende maag te vullen. Na onze activiteiten gaan we iedere avond in de wachtrij staan om te koken op het enige vuurtje dat er is, en gaan dan smakelijk eten in de warme refugio.
Eén dag huren we er een fiets en rijden langs de kust van het Beagle kanaal. Het nationaal park en de rit ernaartoe zijn zo duur dat we het fietsen als alternatief nemen. En het loont de moeite ! We moeten stoppen voor een vosje die geschrokken de weg oversteekt, en in de verte achter ons zien we Ushuaia liggen. Aan de andere kant zien we enkel water. Niets, geen leven meer tot op Antarctica. Toch wel een vreemd gevoel, zo aan het eind van de wereld te staan. We volgen het pad en komen terecht in een zalig tafereeltje. Velden vol madeliefjes, boterbloemen en dartelende riviertjes. De picknick smaakt zalig bij dit uitzicht en enkele uren later zijn we terug op weg. Het weer slaat hier rond 15u meestal om, dus we proberen voor de regen thuis te zijn. De volgende dag gaan we op stap naar de Glaciar Marcial. Een stevige wandeling door een mooi stukje natuur, maar een gletsjer vinden we niet. Wat ijs en sneeuw, dus iedereen komt daar boven toe met hetzelfde gevoel: "het was een mooie wandeling maar dit stelt niet veel voor". Op de terugweg glijdt Steph af en toe uit op de steile weg terug, en net voor de regenbui komen we bij ons blauwe huisje aan. Wat een perfecte timing!"
De volgende morgen staan we tegen 4u40 te wachten op de bus die nog zo'n half uur op zich laat wachten. Uiteindelijk gaan we op weg, maar het is echt uitputtend. We moeten 2 keer de grens over, dus 4 keer stoppen aan de douanes van beide landen, Chili en Argentinie. Moe en uitgeput komen we dan toe in Rio Gallegos waar we informeren om naar Puerto Deseado te gaan. Diezelfde avond tegen 21u vertrekt er een bus, en dan moeten we rond 6u 's morgens in Caleta Olivia overstappen. We doen het, ook al hebben we er geen bal goesting in. We blijven eten in de terminal, en verschieten van de enorme portie die we gepresenteerd krijgen. Met een volle maag dus de bus op, een goed filmpje en dan proberen te slapen. In Caleta wat wachten en tegen de middag zijn we in Puerto Deseado. We informeren er naar de Pinguinos de Penacho Amarillo, want deze zijn de reden waarom we hier zijn. De wind is hier meestal een spelbreker, maar aan het begin van onze kustwandeling informeren we nog bij een ander reisbureautje en die vertrekken wel! Een half uurtje later zitten we dan ook ongepland op de rubberboot richting het pinguineiland. Tijdens het varen zien we toninos (zwart-witte dolfijnen) en pinguins, maar eens op het eiland is het echt zalig ! Maggelaanpinguins zitten overal verspreid, en verderop zitten de Rockhopperpinguins. Echte discokiekens, zo met hun geel toefje haar. Ook de felrode ogen geven hun een speciale look. Hun witte borst hangt soms vol met viezigheid, maar toch zijn ze schattig. Ze zijn dan wel maar zo'n 50 cm groot, toch maken die lawaai gelijk zot ! De skuas (grote vogels) zijn dan wel de grootste dreiging voor de pinguins, maar mensen moeten toch ook oppassen. Sommigen gewapend met een stok, andere met een zwaaiende hand, proberen we de rakeling langsscherende vogels op afstand te houden. Na een dik half uurtje tussen de pinguins lopen we nog verder op het eiland richting zeehonden en zeeolifanten. Tegen 18u komen we terug aan de boot aan en keren terug. Zalig gevoel van vrijheid, op een rubberbootje in het midden van die overweldigende plas water omringd door dolfijntjes... En eens terug aan het beginpunt staat een levensgrote pinguin ons tegemoet te zwaaien.
Moe maar dik tevreden gaan we terug naar de hostel, koken en gaan dan informeren voor een volgende bestemming. Plan was om naar het schiereiland Valdes te gaan om de walvissen te zien, maar die blijken jammer genoeg al aan hun 3000 km vrije slag richting Antarctica te zijn begonnen.
In de plaats daarvan doorkruisen we Argentinië, opnieuw op weg naar de Andes en verlaten we de kuststreek voor lange tijd.
Foto´s vinden jullie op http://fotoszuidamerika.tomopdebeeck.be/#23.1
Een grappig filmpje vinden jullie op http://www.youtube.com/watch?v=4qUG_-QdW7o
Tom en Steph.
De volgende dag de bus op naar El Calafate. Tentje opzetten, koken en wandelen naar het meer dichtbij waar we o.a. zwartgenekte zwanen en ibissen zien. De volgende morgen vertrekt de bus richting gletsjer Perito Moreno aan onze camping. We vertrekken en houden een onverwachte tussenstop. Gaucho's zijn 1000den schapen aan het samendrijven met brommer, paard en hond. Ze steken uiteindelijk met z'n allen de straat over om zich dan over het land te verspreiden. Ongelooflijk... Tegen 11u komen we toe waar de boot vertrekt. We varen langs de gletsjerwand waar blauwe spleten en grillige figuren ons doen genieten en verstommen. Ongelooflijk hoeveel ijs hier ligt samengepakt, en dit is één van de enige gletsjers die ieder jaar nog aangroeit! Na een uurtje zitten we terug op de bus, richting de pasarelas. Dit zijn balkonnen verbonden met elkaar, telkens met een prachtig zicht op de gletsjer. Wat een overzicht, wat een massa ijs. Vaak horen we ook brokken ijs met een krachtige knal in het water belanden. We genieten, en zien beetje bij beetje de wolken wegtrekken.
Tom en Steph.
De volgende morgen snel ontbijten, boeltje pakken en op hoop van zegen terug naar de terminal. Gelukkig, de bussen rijden. Na 9 uur rijden komen we aan de grens met Chili, op 4600m. Het mooie Laucapark aan de ene kant, een file wachtende vrachtwagens aan de andere kant. Gelukkig mogen bussen en auto's voor! We stappen uit in de kou, begeleid door donder en hagelstenen. Een stempel, strenge controle, en we zitten in Chili. Geen enkele plaats om onze Bolivianos om te wisselen in Chileense pesos (1 euro = 772 pesos), dus kunnen we niets te eten kopen... Vandaar naar de kuststad Arica, dus in één ruk 4600m dalen. ‘s Avonds laat komen we gelukkig in een goeie hostel terecht. Onze eerste Chileense nacht worden we, om middernacht, wakkergeschud door een aardbeving. Gezellig, zo liggen schudden voor de 1ste nacht! Gelukkig was het epicentrum
´s Morgens komen we moe aan in Cochabamba. Een hostel zoeken en wat rondhangen ... Na 6,5 maanden reizen hebben we zin om een tijdje op dezelfde plek te blijven. De volgende optie komt uit de bus. Stephanie gaat twee weken vrijwilligerswerk doen in Villa Tunari, een dorpje in het regenwoud. Ik kies ervoor om twee weken te relaxen in Cochabamba, een grote stad op 2750m met een aangenamer klimaat.
De volgende morgen vertrek ik richting Villa Tunari, naar het park Inti Wara Yassi. Daar worden dieren die mishandeld werden opgevangen in de hoop ze later terug in de natuur te kunnen integreren. Daar wil er 14 dagen vrijwilligerswerk doen, en krijg al direct een rondleiding. Ik mag in de quarantaine beginnen, bij wel 60 capucijnsaapjes. De quarantaine bestaat uit Heaven (waar de aapjes aan een koord vrij kunnen bewegen) en Hell (waar ze in de kooi blijven zitten wegens te agressief).
Het is zaterdag 24 oktober en wij nemen de bus van Cochabamba naar Villa Tunari. Ik ga even mee met Steph en van zodra ze aan het werk is in het park ga ik weer terug naar Cochabamba. Na amper 5 minuten in Villa Tunari ben ik het al beu. Het is er zwoel en heet weer. Terwijl het zweet van mijn lijf druipt heb ik al beten op mijn voeten van muggen, zandvlooien en mieren. Pff, de jungle heb ik enkele weken geleden al gezien. Ik hoef het geen tweede keer te beleven. Morgen neem ik een bus terug, dat staat vast.
De dag nadien laat ik Steph achter en kruip in een minibusje voor een ritje van 3,5u naar Cochabamba. Steph zal hier vandaag nog wat rondhangen en morgen starten met het vrijwilligerswerk. In de namiddag arriveer ik, zoek een hostel en ga joggen rond de laguna. Dat laatste was niet echt met succes (veel te warm weer, ongeschikte schoenen, afwezige fysieke conditie, ...). Ondertussen heb ik gemaild met AndesXtremo met de bedoeling om een 7-daagse opleiding parapente te volgen. Dinsdag, overmorgen, kan ik starten.
Maandagmorgend beslis ik om van hotel te veranderen. De bedoeling was om 2 weken te relaxen, en dat wil ik alleszins goed doen. Ik kom terecht in een duur hotel maar het heeft alles wat ik wil, een groot goed bed, een balkon, een propere badkamer, een tv met alle film- en sportkanalen, ... Met de vuile was ga ik op zoek naar een waserette en wordt plots omsingeld door 10 vrouwen die allemaal mijn was willen doen. Ik weet te ontsnappen en vind gelukkig wat ik zocht.
Dinsdag 27 oktober, de cursus parapente start. De eerste 2 dagen gaat het over materiaalkennis, krijg ik wat theorie en wordt er geoefend op de start. De 3de lesdag worden er 2 tandemvluchten gemaakt. Marcelo laat het sturen af en toe aan mij over en geeft verdere instructies.
De volgende dag maak ik al mijn eerste solovlucht. De wekker op 5u50, vlug een klein ontbijtje en tegen 7u sta ik bij Marcelo en Andrés. Voor de solo vluchten worden 2 instructors ingeschakeld. Andrés helpt me boven bij de start en Marcelo staat beneden bij de landingzone om via de radio instructies te geven tijdens de vlucht. Nadat ik en Andrés naar boven rijden (de startzone ligt 600m hoger dan de landingzone) wordt het materiaal klaargelegd en de radios getest. This is it, mijn eerste solo vlucht. Ik sta klaar om te vertrekken en zie dat de loophelling na 30m verdwijnt. De boodschap is dus: Maak dat je in de lucht hangt voor die afgrond. Ik begin naar de afgrond te lopen terwijl Andrés roept wat ik moet doen. Zo´n 5 seconden later hang ik in de lucht, dat was spannend. De rest vna de vlucht wordt ik via de radio begeleid door Marcelo. En de landing (hetgeen waarop nog niet kon geoefend worden) verliep perfect. Volgens Marcelo ben ik de eerste leerling die bij de eerste landing mooi op de voeten landt. Wou, dat smaakt naar meer. Materiaal opbergen, wachten tot Andres weer beneden is met de auto en dan weer naar boven voor de 2de vlucht. Ook die loopt goed af.
Dan volgen er 3 vrije dagen want Marcelo en Andrés moeten naar
De 5de, 6de en 7de lesdagen is het steeds vroeg opstaan (6u50) en verder oefenen door meer vluchten te maken (8 solo vluchten in totaal). De landingen zijn steeds slechter dan de eerste dag, maar misschien komt dat doordat Marcelo steeds minder instructies geeft door de radio (ooit moet ik het helemaal alleen doen he). Sommige landingen zijn ver van de landingzone, sommige zijn hard (voet een keer omgeslagen), sommige zijn in hoge struiken met scherpe doorns en sommige zijn een combinatie van de drie. De laatste landing was ronduit gevaarlijk waarbij ik in volle snelheid tegen een paal smak, gelukkig zonder veel erg. Viktor, een Zweed die de opleiding enkele dagen later gestart is, komt bij z´n eerste solo vlucht slecht neer en belandt in het ziekenhuis met een gebroken voet (of zoiets). Ik behaal m´n certificaat, Viktor heeft pech en zal het later opnieuw moeten proberen.
Wie zin heeft in een filmpje van mijn vliegkunsten kan hier klikken. De start was niet geweldig, maar kom, ik ben toch de lucht in gegaan.
Vrijdag 6 november, Steph komt terug van Villa Tunari. Nu is het zij die veel nood heeft aan relaxen. Het werk was zwaar en lastig maar de ervaring was des te meer de moeite. Nu nog enkele dagen rondhangen in Cochabamba vooraleer de bus te nemen naar Chili !!!
De laatste Boliviaanse foto´s: http://fotoszuidamerika.tomopdebeeck.be/#18.1
Om van La Paz naar Coroico te gaan kun je de nieuw aangelegde weg nemen, maar de mountainbikers nemen veel liever de oude weg, gekend als de Death Road. Die komt aan zijn naam doordat hier vroeger heel veel voertuigen de ravijn in gedoken zijn. De landschappen, de begroeiing en het klimaat zie je sterk veranderen omdat het hoogteverschil tussen beginpunt (4750 m) en eindpunt van de rit (1100m) zo groot is. Een indrukwekkende afdaling van 3650m over een afstand van 63km (eerst 21km asfalt, daarna 42km onverhard), goed voor 5 uurtjes naar beneden sjeezen. Veel lekke banden en 2 uiterst voorzichtige meisjes in de groep zorgen echter voor vertraging. Maar samengevat was het een ervaring om nooit te vergeten, zeker als er nadien wordt afgesloten met een buffet aan een zwembad. Stephanie nam de bus, weliswaar over de nieuwe en veel veiligere weg. 
Om 8u zit ik samen met mijn gids, Juanito, in een busje op weg naar Pisco. Juanito is amper 22 en kan dus niet veel ervaring als gids hebben, afwachten wat dat wordt. Onderweg stoppen we voor een ontbijt, rijst met kip. Rond 10u30, wordt al het materiaal, eten, tent, ... op een ezel bevestigd en zijn we te voet op weg naar het basiskamp voor de Pisco. Kort na de middag bereiken we het kamp dat op 4600m ligt. Behalve zweet en vermoeide benen gaat alles goed met mij. Maar dat blijft niet zo. Na enkele uren op deze hoogte beginnen mijn hart en hoofd om het hardst te bonken. Twee Dafalgannekes helpen daar niet bij. De gids maakt tegen 17u het avondeten klaar, pasta met tomatensaus, waar we smakelijk van smullen. Het is 18u30 als de zon ondergaat en wij in ons tentje kruipen. Het is berekoud geworden en tijd om te gaan slapen. De hartkloppingen zijn nog niet over, dus slapen lukt niet.
17 aug 2009 - De wekker gaat om 0u00, we maken ons klaar in een tent die langs de binnenkant beslagen is met ijs en peuzelen van een pover ontbijtje. Ik heb amper 1 of 2 uurtjes geslapen en weet dat het een lange zware dag wordt. Tegen 1u00 zijn we op weg en lopen over de morenen van de gletsjer. Het is pikkedonker want er is geen maan, de melkweg is daardoor des te mooier. Als we tegen 3u30 aan de gletsjer op zo´n 5050m komen, voel ik mijn benen stillaan in mekaar zakken, is de hoofdpijn van gisteren er weer en heb ik voortdurend braaknijgingen. En ik laat constant scheten !!! Soit, stijgijzers, touw, ... Al het materiaal wordt bovengehaald en even later beklimmen we de gletsjer, op weg naar de top van de Pisco. Vanaf hier tot aan de top gaat het van kwaad naar erger. Elke 20m moet ik stoppen om te rusten, te leunen op mijn piolet of te gaan zitten. De combinatie van te weinig slaap, gebrek aan fysiek en de hoogte maken voor mij deze technisch eenvoudige beklimming een martelgang. Maar ik zet door, ik ben nu toch al zover. Zonder over te geven sta ik om 6u00 op de top terwijl de lucht reeds lichter wordt. Onderweg was het niet zo koud, maar de ijzige vrieswind op de top zorgt ervoor dat tenen, vingers, neus, ... geen plezier beleven. Als om 6u15 de zon opkomt probeer ik met twee paar handschoenen over elkaar enkele foto´s te maken. Ik kijk op mijn hoogtemeter die een luchtdruk van slechts 500hPa aangeeft, ongeveer de helft van wat we in België hebben. Vandaar de scheten waarschijnlijk (inwendige druk is groter dan uitwendige druk).
Na een kort ijskoud verblijf op de top dalen we weer af, terwijl andere groepen nog naar boven komen. Ook de afdaling is een loodzware beproeving voor mij (pff, wat is dat toch met mijn lichaam) en ik beslis om de Chopicalqui (hoger, technischer, zwaarder, ...) af te blazen. Om 10u plof ik neer naast onze tent in het basiskamp en voel hoe warm de zon hier is. De rest van de dag is slapen, eten, drinken, ... Komende nacht wordt heerlijk bijslapen nu Chopicalqui niet meer doorgaat.
18 aug 2009 - Ditmaal gaat de wekker om 7u en heb ik zo´n 11 uren geslapen. Ontbijten, inpakken, genieten van de zon, ezel opladen, ... Tegen 8u dalen we af naar de vallei. Ik heb goed geslapen maar ik voel hoe lastig mijn benen het nog steeds hebben, zelfs op dit simpel wandelpad. Mijn beslissing,om Chopicalqui niet te doen, was goed (al doet het pijn in mijn hart om te moeten afhaken). Beneden in de vallei nemen we een minibusje naar Huaraz en zie ik Stephanie enkele dagen vroeger dan verwacht terug.
Vorig verslag eindigde nog in Ecuador, maar nu zitten we al volop in het mooie Peru. Het was een lastige weg richting grens, gemiddeld 6u rijden voor
|
Post 12 - 25 juni 2009
ECUADOR - OTAVALO & OMSTREKEN
Dus ... de nachtbus naar Quito. We mogen absoluut niet met ons kleine rugzakje op de bus, maar moeten ze onderaan bij de grote rugzakken leggen. No way!! Een madameke van 1m50 blijft ons hetzelfde zeggen, we raken er niet op ("Het is voor jullie eigen veiligheid", pff zo´n gezever). Het kleinste van de twee mag uiteindelijk mee, dus proppen we er alles in. Eindelijk op weg ! Tegen 5u 's morgens staan we al in Quito (veel vroeger dan verwacht) en nemen we een busje naar Peguche, vlakbij Otavalo. Tegen de voormiddag zijn we er en gaan richting hostal Aya Huma. Gezellig gelegen, met de oude treinsporen die door onze hostal lopen. We konden er massages krijgen, zweethut meemaken, pachamaca koken, maar... we zijn er alleen dus niets gaat door! Al die loze beloftes, een mens zou hier zot worden.
We gaan dan moe en uitgeblust ontbijten in ons restaurantje. Het kost veel maar is echt de moeite! Het is toch slecht weer, dus we gaan nog wat slapen, wat rondlopen en uitbollen in de hostel. 's Avonds koken we in het restaurant van de hostel en genieten nog van een warme choco bij het haardvuur.
Haha, woensdag 17 juni, Tompie zijn verjaardag ! Als bij wonder schijnt de zon. We starten de dag met een lekker ontbijtje op het terras, om dan een fikse uitgestippelde wandeling te maken langs een prachtige waterval en een zogezegde "magische boom". We gingen er voor middag eten, maar aangezien we bijna wegwaaien zoeken we een ander stekje op een alternatieve route naar beneden. We relaxen nog wat in de hostel en gaan dan te voet naar Otavalo. Peguche heeft geen restaurantjes of cafeetjes, en er is heel weinig te doen, maar om een verjaardag te vieren moet je toch lekker eten ! Dus na zo'n klein uurtje stappen komen we terecht in een gezellig restaurantje op de markt van Otavalo. En je raadt nooit wat er op de menukaart stond... Lasagne ! Wat een verjaardagskado, en het smaakte nog ook ! Als afsluiter een brownie met ijs, en dan zakken we terug af richting Peguche. Auto's verlichten ons pad, sterren en de maan fonkelen boven ons hoofd ... Een zalige wandeling als afsluiter van een mooie dag! 's Avonds nog een massageke en zo is er weer een verjaardag gepasseerd.
De volgende morgen terug te voet richting Otavalo, met de rugzak deze keer! We ploffen neer op het bed van de nieuwe hostal en gaan direct het marktje eens verkennen. Iedere dag is er op de Plaza de Ponchos een markt. Ze verkopen er hangmatten, dekens, schaals... Hun eigen artesania dus. Het is een rustige sfeer, zonder al te veel volk, ideaal om alle kleuren rondom ons op te snuiven.
Na duizelen bij zoveel souvenirs gaan we vanop ons terrasje toekijken hoe de mannen al het gerief op hun rug versleuren ... Chapeau, en dat iedere dag opnieuw ! Otavalo toont zich op z´n mooist tijdens een avondwandeling.
De volgende morgen worden we tegen 6u30 wakker. Ze zijn al volle bak hun kraampje aan het opbouwen. Tegen 8u staat alles al klaar om dan hopelijk iets te verkopen die dag... Het zijn meestal vrouwen die verkopen, en ze zien er bijna allemaal hetzelfde uit. Typische klederdracht, gouden kettingen, staart opgebonden. Echt mooie mensen ! Vandaag zullen we een wandeling maken rond Lago Cuicocha, een kratermeer vlakbij het dorpje Cotocachi. Het is een zalige dag maar zo´n pittige wandeling van 5 uren zijn we niet meer gewoon. Nadien nog wat rondslenteren in Cotocachi, een dorp dat bekend is voor z´n leerbewerking. Het ene leerwinkeltje tegen het andere, allemaal sjakossen.
Zaterdagmorgen ... Nu worden we om 5u al wakker ! Ze zijn al bezig de kraampjes aan het opstellen! Dit is dan ook de dag waarop de markt ontploft lijkt te zijn, ieder zijstraatje staat vol kraampjes! Goed zot! We trekken stiekem fotos vanaf ons balkonnetje, en zijn van plan om eerst naar de beestenmarkt te gaan. Die ligt zo'n kilometer van het centrum. Druk druk druk druk druk ! Het loopt er vol mensen die kippen vasthebben, als knuffel, als sjakosj of als zak patatten ... Ook cavias worden hier bij de keel tentoongesteld, ocharme die beesten. Maar het geheel heeft zijn charmes. De markt met grote beesten zoals koeien, varkens, ... gaat vandaag niet door omdat het maandag feestdag is, spijtig.
Na de beestenmarkt gaan we plaza de Ponchos nog eens verkennen. Die kleuren! En die geuren! Het is zo'n zalige combinatie... We kunnen er uren in ronddwalen, alleen al door de sfeer die de kleuren uitstralen... 's Middags eten we vettige vis met patat, en dan is het vluchten voor de regen. We kopen een stuk chocolade, om dan in een cafeetje te kaarten bij thee en chocolade. Toch nog gezellig. 's Avonds een wandelingetje, genieten van de jongeren die dansen en zingen ter voorbereiding van de feesten op maandag.
De zondagmorgen nog even dwalen door het marktje (echt verslavend) en proberen te weerstaan aan de lokroep van al die mooie spulletjes. We bezwijken, shame on us... We kopen een schaakbord - Spanjaarden tegen de Indianen - en we kunnen niet eens schaken !
Dan pakken en richting terminal. Enkele uren later staan we terug in Quito. We stappen dapper richting hostel, maar het is verder dan gedacht - en het begint ook nog te gieten... en we vinden de hostel niet direct... Wat een dag... Uiteindelijk komt alles goed. De hostel is dik OK en we strijken neer. We koken de eerste dag en sluiten af met een glaasje wijn met wat chipjes.
De volgende morgen is Stephje ziek. Wat diarree, de chipjes die niet verteerd lijken en HOOFDPIJN ! Tompie gaat naar de nieuwe stad om een boek te kopen om zijn spaans bij te shcaven en gaat inkopen doen om 's avonds te koken. Ook het ontbijt voor volgende dag heeft hij mee! "Woehoe, wat een man!" (gniffel gniffel). Na 2 daagjes uitzieken gaan we terug op weg, bestemming regenwoud (hopelijk weinig regen en veel woud) !!!
Voor de foto's, 1 adres: http://fotoszuidamerika.tomopdebeeck.be/#7.13
See you, T & S.
Enkel voor wie het lezen nog niet moe is, een spatje cultuur :
De Colombianen waren heel open personen, de Ecuadorianen eigenlijk niet. Maar toch zijn er al goede gesprekken geweest! Zo schoven we in een restaurantje aan bij een heer wegens gebrek aan plaats. Het bleek een advocaat te zijn die buitenlanders, beschuldigd van drugssmokkel, verdedigd. Voor drugshandel krijg je hier immers 25 jaar cel, voor moord 8 jaar. Logica ? Ook de bijbel wordt erbij gehaald en het gesprek eindigt zo dat hij ons eten koste wat kost wil betalen. Of de taxichauffeur, die verteld over hun nieuwe 'loco' president: Rafael Correa. (Op 14 juni waren er verkiezingen). Hij wil het land regeren zoals in communistisch Cuba. Alles gaat naar de staat en wordt dan verdeelt over het volk. De armen vinden hem hun god (vandaar ook al de stemmen), maar de rest van de bevolking is niet tevreden. Benieuwd hoe dit afloopt !
Ook de busritten zijn hier grappig! Op iedere hoek staan wel een rij verkopers te wachten tot de deur opengaat. Dan stormen ze tegelijk de bus binnen om hun waar te verkopen. Drank, eten of gewoon brol. Altijd een belevenis ! |
POST 11 - 16 juni 2009
ECUADOR - ECUADORIAANSE KUST
POST 10 - 8 juni 2009
ECUADOR - GALAPAGOS
Dus we waren aangekomen in Quito ... Vreemd, hier wordt met de Amerikaanse dollar betaald wegens gebrek aan een eigen munt. Eerst blijven we twee dagjes in Quito om gezellig niets te doen, en heel belangrijk, een last minute naar de Galapagos te versieren. De 3de dag gaan we vol goede moed het oude stadsgedeelte bezoeken, samen met Alex en Els (de eerste Vlaamse die we tegenkomen). Na vele mooie gebouwen, kerken en plaza's beginnen er wat magen te ronken. Tijd voor een menu del dia!! We zitten nog geen 2 minuten neer, met 4 rond de tafel, en Els is bestolen. Haar zakje met echt alles in is weg. Pfff, we worden er als het ware zelf paranoide van... Enfin, tegen de avond terug in de hostel, nog wat praten en zak maken. Morgen om 4u moeten we immers opstaan om onze vlucht naar Galapagos te halen.
Op de vlucht zien we door het vliegtuigraampje hoge vulkanen met hun besneeuwde toppen, zo prachtig ! In Galapagos begint het al goed! Onze gids is er niet. Gelukkig nog zo'n 8 mensen die de boot Amigo hebben. We zijn dus niet alleen. Zo'n 2 uur later komt Christian ons verontschuldigend tegemoet. Maar dit betekent de start van ons 5daagse cruise-avontuur. De kamers worden verdeeld, wij hebben het minste betaald en krijgen de beste kamer. Joehoe! De eerste dag van de cruise doen we eigenlijk niets, behalve wat informatie lezen in het Darwin Center.
De volgende dagen zijn spannender. Vanuit de haven van Santa Cruz varen we in die 5 dagen naar Isla Floreana, Isla Española, Isla San Christobal en Isla North Seymour. We weten niet meer wat we waar gezien hebben, maar alles samen was het prachtig ! De iguanen die zo lelijk... en eigenlijk ook wel mooi. Ze spuwen als je te dicht komt, ze hebben telkens die grijns op hun gezicht ... De bleufooted boobies hebben felblauwe poten en kijken zo schattig! Op het laatste eiland zitten vele vrouwtjes op hun nest te broeden. Sommige eitjes zijn al uitgebroed. Piep! Ook de pelikaan moest niet onderdoen. Die zweven vlak boven het water, poseren voor de foto en duiken loodrecht in het water om vis te vangen. Reigers, albatrossen, fregatvogels (die laatste blazen hun "rode keelballon"op om indruk te maken op de vrouwtjes en om dus van straat te raken).
We hebben zoveel beesten gezien, krabben die wegspoeteren als ze een schoenmaat 48 zien, lavasalamanders die wat stouter zijn, maar ook visjes in allerlei kleuren. Wat je ook overal vind, zijn de zeehonden. Ze liggen echt overal. Op het strand moet je je er zelfs gaan tussenleggen. En ze zijn zo schattig onder water, bij het snorkelen kwamen de kleintjes met ons spelen! Tot bijna tegen je neus om dan rechtsomkeer te maken.. Wat een leven! Tussen al dat jong geweld zwemmen dan een paar schildpadden. Traag, maar waardig.
De cruise is afgelopen, maar ons verblijfje hier niet ! We gaan namelijk nog duiken bij Gordon Rocks, een vulkaan in open zee. In een klein bootje met 2 reusachtige motoren scheuren we over het water richting Islas Plazas en Gordon Rocks. Al bij de eerste duik blijkt het water zo helder en er zijn echt overal kleurrijke visjes. Waaw, we weten niet waar eerst gekeken! Joekels van roggen flapperen voorbij, hamerhaaien en andere haaien. De steile wanden van deze vulkaan zorgen voor extra schoonheid. 's Avonds gaan we eten in een straatje waar alle tafeltjes buiten staan, en waar alle eten gegrild wordt. Nog wat rondlopen, souvenirs kopen en dan slapen.
Op onze laatste dag gaan we nog Tortuga Bay bezoeken. Mooi strand, maar snorkelen is er niet ideaal door de slechte zichtbaarheid. Na ons wat te laten verbranden keren we terug naar onze hostel.
Volgende morgen een lekker ontbijtje, taxi in en terug op weg richting luchthaven. Guayaquil, here we come! Al hebben we er eigenlijk niet veel goesting in.
De foto's kun je bewonderen op http://fotoszuidamerika.tomopdebeeck.be/#5.47 (de onderwaterfoto`s zijn van belabberde kwaliteit maar we willen ze toch tonen).
Groetjes, Tom en Stephanie.
POST 9 - 29 mei 2009
COLOMBIA - MEDELLIN EN DE KOFFIESTREEK
Maandag 18 mei nemen we de nachtbus van Tolú naar Medellin, ongeveer 12 uur rijden en IJSKOUD (keiharde airco)! Rond 7u ‘s morgens waren we in Medellin, maar we zijn daar in een bed belandt om nog wat bij te slapen. In de namiddag het toeristenbureau opgezocht, om dan verder door te wandelen naar een heuvel, Cerro Nutibara. Daarboven is een klein koloniaal dorpje van 7 huisjes, dus we waren rap terug beneden! Maar we hadden een goed overzicht over Medellin, gehuld in de uitlaatgassen van de autos. We hadden dat al gemerkt, zo’n stinkende stad! Bij het terugkeren, merken we 3 jonge snuiters op, die jongleren. Niet zomaar, nee! Telkens als het rood is, kruipen ze op elkaar, jongleren wat en gaan dan rond om geld op te halen, iedere keer opnieuw! Petje af!
Het park van Botero was er ook de moeite waard. Botero zijn beroemde sculpturen van dikke mensen staan er neergepland. Mooi en zo surrealistisch! Daarnaast ook nog het botanisch park met zijn verstuivers en vlindertuin gaan verkennen.
Wat ons ook eeuwig zal bijblijven, is het stadje Guatape en El Peñol (een gigantische rots neergepland in een meer met vele eilandjes). We beklimmen eerst de 649 trappen van de rots. Moe genieten we van het uitzicht en proberen de bijtende vliegen te ontwijken. Na het afdalen wachten op een busje naar Guatape. Er staan 2 taxi's klaar, die veel meer vragen, maar ze zorgen wel voor leuke muziek terwijl we wachten. Wat later worden we in Guatape, zo’n
Opnieuw een dagje bus, richting Salento. Een klein dorpje tussen Pereira en Armenia, verder naar het zuiden. Als we ´s avonds aankomen is er een voetbalmatch op het kerkplein, en er worden eettentjes opgezet. We zoeken nog iets warm om te drinken, want we hebben koud (we bevinden ons weer in de bergen), maar dat blijkt niet zo simpel. Een slecht potje thee later praten we nog wat met de andere gasten in de hostel en gaan dan slapen.
We zitten hier in de koffiestreek van hét koffieland bij uitstek. We bezoeken Don Elias, een echte Colombiaanse koffieboer. Op zijn coffee farm geeft hij uitleg over de koffiebonen en het hele proces van verwerken. Plukken, schul eraf, 8 tot 10 dagen drogen, roosteren in de pan (doordat het water eruit is, worden de bonen bruin en krijgen ze hun gekende smaak, geur en uitzicht), en dan in de molen! Na dit proces worden de gemalen koffiebonen opgegoten om ons een potje koffie te geven. En wij lusten geen koffie... Maar we proberen! En raar maar waar, met een beetje suiker smaakt het heerlijk! Zo heerlijk zelfs dat we koffie kopen! Amai, wie had dat ooit gedacht? We blijven nog kletsen met deze zalige pee, en keren dan vol energie van dat beetje koffie terug. ´s Avonds nog efjes het stadje in en genieten van het drukke avondleven (alle eettentjes zitten nu vol!). We beklimmen ook nog een lange trap die ons naar een heuveltop brent. Daar genieten we van het uitzicht over dit relatief kleine stadje, en verwonderen ons over hoe fel een vuurvliegje wel is.
We staan vroeg op om een jeep van 9u te kunnen pakken die ons naar de Cocoravallei zal brengen. Omdat er maar één jeep per uur rijdt, wordt er gepropt. Met
De Cocoravallei is, na 4 weken niets doen, een uitgelezen kans om onze fysiek te testen. Het wordt een zalige lastige dag van stijgen en dalen. Een eindeloze klim brengt ons bij de colibrievogeltjes (los chupaflores). En onze fysiek, die blijkt niet veel meer waard ! Tegen 17u40 zijn we terug in Salento en gaan op zoek naar Homero. Eens gevonden krijgen we een glas wijn. Hij bakt voor ons pannenkoeken en arepas, terwijl hij de glazen wijn rijkelijk bijvult. Het is een zalige meneer, waar we zo'n dikke 3 uur mee hebben zitten babbelen. Dan komt zijn vriendin toe, blijven we nog wat hangen en keren terug naar de hostal. In de kamer komt een kat via een balk van buiten binnengepiept. Ze sluipt verder over de balk en durft er dan natuurlijk niet meer af. Na veel proberen ploft ze op bed. We kruipen dan in ons bed, en ja hoor, tegen 1u30 ‘s nachts doet de kat het weer. Ze ploft bij Tom op bed, die wakkerschiet en Steph erbij wakkergilt. Poes buiten gooien en terug slapen...
Na een ontbijtje in het lokale bakkerijtje het busje op naar Cali. Cali blijkt de stad van de salsa en de mooie vrouwen, maar we willen naar Ecuador! Het kriebelt ... De volgende dag weer een lange busrit, zuidwaarts richting Pasto. Onze laatste dag in Colombia dus!! En jammer genoeg wordt die in mineur afgesloten, onze kodak is op deze busrit gestolen. Ons rugzakje stond op de grond tussen onze voeten, dus hoe en wanneer ze het gedaan hebben, geen mens die het weet ... Ons vertrouwen heeft even een deuk gekregen maar na een goedkoop nachtje in Pasto springen we vol goede moed op de bus naar de Ecuadoriaanse grens. Na vele uren en dagen op de bus zijn we goed aangekomen in Quito, de hoofdstad van Ecuador. En we hebben leuke vooruitzichten !
Foto´s : http://fotoszuidamerika.tomopdebeeck.be/#4.1
Los chicos.
POST 8 - 19 mei 2009
COLOMBIA - GENIETEN VAN CARTAGENA EN DE EILANDJES VAN ROSARIOS
POST 7 - 12 mei 2009
COLOMBIA - TAGANGA EN TAYRONA
De volgende morgen worden we uitgeslapen wakker, en maar goed ook, want om 8.30 uur worden we in de club verwacht voor de eerste duik. Snel een ontbijtje en weg ! Duikuitrusting wordt aangepast en de boot in ! We doen vandaag 2 duiken met Darwin, onze instructeur. We doen ook enkele oefeningen (masker en mondstuk leren uitdoen onder water, ...). 's Middags wordt er gegeten in het huisje van een vriend en dan terug een 2de duik. We genieten nog niet echt van het onderwaterleven, omdat we zo gefocust zijn op ademen en zwemmen. Jammer dat we nergens een onderwatercamera hebben gevonden. Tegen 14 u zijn we terug in de baai. We gaan snel naar Santa Marta geld afhalen (wat we in Taganga niet kunnen) en eten kopen voor de volgende dag. Snel, inderdaad, want we moeten op tijd terug zijn voor deel 2 van de video.
... en de volgende ochtend worden we terug opgepikt door het duikteam voor de laatste duikdag. 's Avonds, terug in Taganga, zijn er gratis salsa lessen in onze nieuwe hostel, Casa Holanda. Grappig, we kunnen er niets van !
De volgende dag leren we de dikke cursus van duiken, want rond 16 u worden we verwacht voor het examen. Tegen 19u is het eindelijk gedaan: Allebei geslaagd, wihoee ! Hilda en Gloria (Colombiaanse moeder van 71 jaar en dochter - volgen ook de duikcursus) waren op ons aan het wachten om cocktails te maken. Lekker ! Ze gaan nog mee voor salsa en opnieuw blijken we terug even grappig. Maar iedereen is ervan overtuigd, we komen er wel. Alleen moeten we veel oefenen, oefenen, oefenen ! In de bar gaan we nog iets drinken, iets eten, om dan water te halen en te slapen.
Tom en Stephanie.
POST 6 - 3 mei 2009
COLOMBIA - IN EN ROND SAN GIL
Al de ganse dag hing er regen in de lucht en tegen de avond gutst het eruit ! Het regende letterlijk binnen in de hostel ! Het water stroomde langs onze steile straat naar beneden, maar dat hield ons niet tegen om met Sven en Mika nog een soort milkshake met ijs te gaan opslobberen in het gezellige cafeetje aan de overkant.
Vandaag is het afzien met onze verbrande rug en wachten op onze bus naar Santa Marta (aan de Caraibische kust), een nachtbus die er zo'n 13-15 uren over doet (afhankelijk van het aantal militaire controleposten).
POST 5 - 28 april 2009
COLOMBIA - BOGOTA, ZIPAQUIRA, NEMOCON, TUNJA & VILLA DE LEYVA
In Bogota hebben we eigenlijk niet veel uitgespookt. Gewoon bekomen en genieten ... Er lopen enorm veel agenten en militairen rond, dus onveilig lijkt het hier zeker niet. Geld wisselen vraagt veel geduld (paspoortcontrole, vingerafdrukken en papierwerk). Voor de rest is het wat rondslenteren en relaxen in de hangmat van de hostel.
GOED AANGEKOMEN IN COLOMBIA
Hoi hoi iedereen. We zijn goed aangekomen in Bogota, Colombia. Het was een lange, lastige en vermoeiende reis maar we zijn dus veilig gearriveerd in hostal Sue. De eerste nacht was niet meteen een succes maar het avontuur kan nu eindelijk beginnen, en de foto's zullen volgen.
Bogota is de hoofdstad van Colombia, ligt op 2.700m en telt meer inwoners dan heel Vlaanderen samen. Wij zullen de stad niet echt verkennen maar zullen hier enkele dagen bekomen van de reis, de hoogte, ... Zo kunnen we de komende weken rustig voorbereiden. ¡ Hasta la proxima ! Tom en Stephanie.
POST 3 - 21 april 2009
YIHAA, WE ZIJN ER BIJNA !!!
En wat ons betreft, is alles in één woord samen te vatten: SPANNEND !
Het volgende bericht zal vanuit Colombia zijn.
We gaan jullie allemaal heel hard missen maar dat zal ons niet beletten enorm te genieten
van het leven en de wereld.
Groeten, wij.
POST 2 - 7 april 2009
NOG 15 KEER SLAPEN !!!
Het is bijna zover. Na twee jaar aftellen komt de reis eindelijk dichterbij. Onze aftelkalender is bijna leeggescheurd en we kunnen aan niets anders meer denken dan aan de reis. Nog 15 keer slapen en 6 dagen werken (voor Tom althans want Stephanie heeft al verlof).
We zijn ondertussen ook verhuisd en wonen nu weer bij de mammie en de pappie (stuur dus niks meer naar Zele). Een jaar huur betalen voor niks is nogal onnozel en dus werd in het laatste weekend van maart heel ons boeltje ingepakt en verdeeld over de lege kamers in Kortemark en Kontich.
De reisvoorbereidingen zijn zo goed als gedaan. Al de nodige inentingen werden gezet, de reisgidsen werden vluchtig gelezen, de cursus Spaans is achter de rug, de vlucht is geregeld, de loopbaanonderbreking werd goedgekeurd, de reisblog is een feit, ...
Enkele dingen moeten we nog regelen. We hebben nog wat nieuwe spullen nodig (rugzak, kledij, ...), de verkiezingen en belastingen moeten we zien te regelen, een reisverzekering moet nog afgesloten worden, het internationaal rijbewijs ligt te wachten in het gemeentehuis, ...
Enfin, we weten ons wel bezig te houden tijdens deze twee laatste weken. Groeten en tot ...
Tom en Stephanie.
POST 1 - 22 september 2008
VERTREKDATUM : WOENSDAG 22 APRIL 2009
Het is zover, we hebben ons vliegticket geboekt !!!
Oorspronkelijk hadden we het idee om op Venezuela te vliegen en dit land als eerste reisbestemming te nemen. Vervolgens zouden we na zo'n 4 à 6 weken naar Ecuador vliegen omdat over land, door Colombia, te gevaarlijk zou zijn. Na heel wat opzoekwerk, gebabbel met andere reizigers, mails, ... zijn we tot de constatatie gekomen dat de situatie nu omgekeerd lijkt te zijn. Venezuela is rijk aan criminaliteit, onvriendelijke mensen, afval her en der, diefstal, moorden, ... en Colombia is zeer aangenaam, veel minder gevaarlijk dan vroeger, mooi, toegankelijk, ... Iedere reiziger die terugkomt van Venezuela of Colombia vertelt ons zowat hetzelfde verhaal.
Na lang twijfelen hebben we dan eindelijk onze vlucht geboekt, niet naar Venezuela maar naar Colombia. Iedereen die wil kan ons komen uitzwaaien op de luchthaven van Zaventem op woensdag 22 april 2009. De vlucht vertrekt 's morgens om 9u05 en landt, na een overstap in Frankfurt en in Caracas, in Bogota om 20u15 plaatselijke tijd. Het aftellen is nu echt gestart.
Op deze pagina zullen we zo vaak we kunnen verslag uitbrengen van onze belevenissen, geïllustreerd met fotomateriaal. In afwachting van de eigenlijke reis vind je bij 'Over de reis' onze geplande route.
Tom en Stephanie.